Μορφές και θύμησες - Διηγήματα
Μορφές και θύμησες
Διηγήματα
Αθήνα
136
1
Ναι
Δ ΤΣΑ
0000647
Ναι
«Ήταν στο πρώτο τέταρτο του αιώνα μας, τότε που τέλειωσε το Ελληνικό κι ο παππούς τον πήρε στο μα- γαζί, κάτω στο λιμάνι να τον βοηθά. Από τότε που έχασε το μοναχογιό του στο Αγιονόρος – σε κείνη τη φοβερή τρικυμία, που βούλιαξε ένα από τα καΐκια του φορτωμένο με κηρεστέ, που είχε φορτώσει από το μοναστήρι του Παντοκράτορα – μοναδική του έγνοια πια, ο Ανδρέας ο εγγονός του. Είχε βλέπεις τ' όνομά του, του έμοιαζε. Δουλευτής, ψηλός, μελα- χρινό, κακοκέφαλος, του άρεσαν τα όμορφα κι όσο μπορούσε στα κρυφά μπερμπάντευε.....»

( ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ )