Οι Αντρούλες
Οι Αντρούλες
9602100230
Αθήνα
320
1
Ναι
Μ ΜΗΛ
0000006
Ναι

«Αδερφές μου, είμαι πολύ κουρασμένος», είπε. «Οι συγκινήσεις, βλέπετε».

«Κι η ζέστη», είπε η Ανδρονίκη. «Πώς τις είπες; Αδερφές μου τις είπες», παρατήρησε ο Γιάγκος και γέλασε. «Έχεις δίκιο, πώς να τις πρωτοαριθμήσεις, τόσες, που είναι; Κι έχουν όλες τέτοια ονόματα!»

Κι ο Θωμάς, που θυμήθηκε την παρατήρηση της Ρένας πρότεινε: «Ανδροαδερφές να τις φωνάζεις. Ή καλύτερα, Ανδρούλες! Ναι, Αντρούλες να τις λες!»

«Παραήπιες, γιε μου», μπήκε στη μέση ανήσυχη και θυμωμένη η Ανδρομάχη. Αλλά όλοι γελούσαν, ακόμα κι η Ανδρονίκη, και τέλος ο Λευτέρης σήκωσε το ποτήρι του και είπε την τελική πρόποση του πρώτου γεύματος: «Στην υγειά μας, λοιπόν! Αντρούλες, καλώς τον δεχτήκατε!»

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)