Το ρομάντσο της πεντάρας
Το ρομάντσο της πεντάρας
Κορνήλιος, Μανώλης
Αθήνα
2η
371
Οδύσσεια ; 180
1
Ναι
Ξ (Μ) BRE
0000472
Ναι

Στον κόσμο του Πήτσαμ και του Μάκχηθ δεν λειτουργεί καμιά ηθική. Η επίσημη βικτωριανή ηθική, στις πομπώδεις εξωτερικές εκδηλώσεις της, χρησιμεύει για τον και θαγιασμό του αποικιακού μιλιταρισμού, αλλά η ίδια της η ύπαρξη προϋποθέτει και συνεπάγεται την «αυλή των θαυμάτων» του Πήτσαμ και τους μαχαιροβγάλτες του Μάκχηθ. Τα πρόσωπα σ' αυτό το διδακτικό παραμύθι του μπρεχτ δεν είναι ούτε «καλά» ούτε «κακά». Λειτουργούν απλώς μέσα σ' έναν ήδη καθορισμένο μηχανισμό. Οι πράξεις τους κρίνονται με μέτρο μονάχα το αποτέλεσμα. Ο μπρεχτ μιλάει με διάφανες παραβολές, ταυτίζοντας στην ουσία τον κεφαλαιοκράτη με τους άρχοντες του υποκόσμου. Δεν επικρίνει, σαν κανένας ηθικολόγος, τις απάνθρωπες πράξεις. Τις περιγράφει μόνο, με τη σκληρή διαπίστωση ότι σε μια μονίμως ρευστή ισοροπία πολλαπλών και αντιφατικών συμφερόντων, η απανθρωπιά είναι ένα από τα μέσα, που διαθέτει ο κεφαλαιοκράτης, για να διατηρήσει η να ενισχύσει τη θέση του. Το μυθιστόρημα του Μπρεχτ προσφέρει μια απίθανα ζωντανή εικόνα του «γραφικού» Λονδίνου της belle epoque, με τις γκροτέσκ φιγούρες της πανστρατιάς των ζητιάνων και τις έντονα χρωματισμένες εικόνες του περίγυρου, που θυμίζουν συχνά εξπρεσσιονιστικό πίνακα.

(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)